4.9.09

Μπόμπι

Τον κρύο χειμώνα του 1853, ένας κηπουρός ονόματι Τζον Γκρέι έφθασε στο Εδιμβούργο με τη σύζυγό του, την Τζες, και τον 13χρονο γιο του Τζον. Έψαξε για δουλειά, αλλά δεν βρήκε τίποτε λόγω και της ηλικίας του - ένας 40χρονος ήταν πολύ ηλικιωμένος στη Σκωτία του 1850. Έγινε έτσι νυχτοφύλακας στην αστυνομία του Εδιμβούργου για τον πενιχρό μισθό των 13 σελινιών την εβδομάδα. Του έδωσαν
επίσης ένα σκύλο φύλακα για να του κρατάει συντροφιά τις νύχτες - πρώτα ένα Κόλεϊ και μετά ένα κουτάβι Σκάι τεριέ, που το έλεγαν Μπόμπι επειδή ανήκε στους «Μπόμπηδες», τη βρετανική αστυνομία. Κάθε μέρα, με ήλιο, χιόνι ή βροχή, περπατούσαν μαζί στους πλακόστρωτους δρόμους του Εδιμβούργου. Αλλά ο Γκρέι προσβλήθηκε από φυματίωση και πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου 1858, σε ηλικία 45 χρόνων. Θάφτηκε στο κοιμητήριο της εκκλησίας του Γκρεϊφράιαρς. Λίγο καιρό μετά την κηδεία, η χήρα του εγκατέλειψε την πόλη.
Λίγες μέρες μετά, ένας κηπουρός ανακάλυψε το μικρό σκυλί ξαπλωμένο δίπλα στον τάφο και προσπάθησε να το διώξει
με φωνές. Αλλά ο Μπόμπι δεν υποχώρησε. Καταιγίδες, θύελλες και χαλάζι δεν έπεισαν τον σκύλο να πάψει να φρουρεί τον τάφο του αφεντικού του. Τελικά ο κηπουρός τού έφτιαξε ένα κατάλυμα δίπλα στον τάφο και ο Μπόμπι έζησε 14 χρόνια εκεί, δίπλα στο πρώτο και μοναδικό αφεντικό του, με τις φροντίδες των γειτόνων και των παιδιών, μέχρι που πέθανε το 1872.
Από το 1861,
έγινε παράδοση στο Εδιμβούργο να ρίχνεται ένας κανονιοβολισμός από το Κάστρο ακριβώς στη μία το μεσημέρι, ώστε οι κάτοικοι της πόλης να μπορούν να ρυθμίζουν τα ρολόγια τους. Ο Μπόμπι, μια από τις φορές που είχε βγει από το κοιμητήριο, έπιασε φιλίες μ' έναν λοχία Σκοτ από τη φρουρά του Κάστρου, στον οποίο είχε ανατεθεί να ρίχνει τον κανονιοβολισμό, και τον ακολούθησε στις επάλξεις. Άρχισε από τότε να συνδέει τον κανονιοβολισμό με το μεσημεριανό φαγητό του και κάθε μέρα, μετά το «μπαμ» στη μία, ο Μπόμπι έβγαινε από το κοιμητήριο και κατευθυνόταν στο καφενείο της Καντλμέικερ Ρόου, όπου τον πήγαινε το παλιό αφεντικό του, ο Γκρέι. Ένας επιπλοποιός ονόματι Ουίλιαμ Ντόου άρχισε να του δίνει κάθε μεσημέρι φαγητό στο ίδιο καφενείο. Και αφότου ένας δημοσιογράφος έγραψε γι' αυτόν στον «Ταχυδρόμο του Ινβερνές», το 1864, ο Μπόμπι έγινε ένα είδος δημοτικής μασκότ.
Το 1867,
ένας τοπικός αξιωματούχος ζήτησε από όλους τους ιδιοκτήτες σκύλων να πάρουν άδεια για τα ζώα τους και ανακοίνωσε πως όποιοι σκύλοι δεν είχαν άδεια, άρα και αφεντικό, θα θανατώνονταν. Ζωντανό αφεντικό ο Μπόμπι δεν είχε και βρέθηκε έτσι αντιμέτωπος με τον θάνατο. Αλλά ο λόρδος - προεστός του Εδιμβούργου σερ Ουίλιαμ
Τσέιμπερς επενέβη. Αγόρασε μια άδεια και εφοδίασε τον σκύλο μ' ένα περιλαίμιο πάνω στο οποίο χάραξε τις λέξεις «Γκρεϊφράιαρς Μπόμπι με την άδεια του Λόρδου - Προεστού 1867».

(Από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 7/2/2006)

12 σχόλια:

ΠΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΙΝΑΣ είπε...

Σκυλίσια ζωή, εν ολίγοις!

Καλό φθινόπωρο γλυκιά μου Angel.

George είπε...

Στο μπλόγκ μου έγραψα οτι καμιά φορά το παντοτινά μπορεί να μην λέγεται αλλά γίνεται. Εσύ βρήκες το παράδειγμα. Βέβαια όχι σε άνθρωπο αλλά σε σκύλο. Σίγουρα όμως κάποιο παράδειγμα και σε άνθρωπο θα υπάρχει. :)

V de Vendetta είπε...

Ουσιαστικά τον αθώωσαν γιατί ήταν μπάτσος!χΠΠ

Μήπως θα πρεπε όλοι οι πιστοί-θρήσκοι να αναγνωρίσουν σαν Θεό την φύση και να πάρουν παράδειγμα από αυτή?Μιά ιδέα είπα.

ΦΟΥΛΗ είπε...

Είχες, δεν είχες, πάλι με έκανες
κουρέλι!!!
Πολύ συγκινητική ιστορία....
Γεια σου Αγγελάκι...

Gi Gaga Kouni Beli είπε...

Ωραίο....
Καλό Σ/Κ

D.Angel είπε...

Επίσης Πανούλη!
Φιλιά πολλά

George αν το βρεις please
να το αναφέρεις αμέσως!
Χα χα χα χα
Φιλιά πολλάααααα

V καλώς σε!
Μήπως;;;
Φιλιά πολλά

Φούλη μου
και πέρα για πέρα αληθινή!
Φιλιά πολλά φιλενάδα!

Gi Gaga Kouni Beli
χαίρομαι που σ άρεσε!
Τα φιλιά μου!Σμουατς

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ.ΚΑΛΟ Σ/ΚΟ.

ΧΡΟΝΟΣ είπε...

Υπεροχη ιστορια...Τελικα η ζωη ειναι για τους Σκυλους...
Να σαι καλα...

George είπε...

Έχω κάτι στο νου μου αλλά ...... μπα! Άστο καλύτερα!

D.Angel είπε...

Σκρουτζάκο μου
σ ευχαριστώ πολύ!
Φιλιά πολλά

Χρόνε καλώς σε!
όχι για όλους δυστυχώς!
Φιλιά πολλά

George
Αστο....
Χα χα χα
Φιλιά πολλά

Vassilis είπε...

δεν είναι λίγες οι φορές που τα ζώα μας διδάσκουν μάθημα αφοσίωσης.

D.Angel είπε...

Πολύ σωστά Βασίλη!
Σ ευχαριστώ που πέρασες!
Φιλιά πολλά