8.2.11

ΘΥΡΑ 7

Κυριακή απόγευμα 8 Φεβρουαρίου 1981
ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ


Ολυμπιακός-ΑΕΚ 6-0 και οι «ερυθρόλευκοι» οπαδοί
παραληρώντας θέλουν να ξεχυθούν στους δρόμους για να
πανηγυρίσουν τη μεγάλη νίκη. Οι πόρτες σε όλες τις Θύρες
ανοιχτές, εκτός από μία. Εκείνη στη Θύρα 7, που από
εγκληματική αμέλεια παρέμεινε κλειδωμένη (ή μισάνοιχτη),
με συνέπεια να σταθεί η αιτία για να γραφτεί η μελανότερη
σελίδα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Παναγιώτης Τουμανίδης (14 ετών), Κώστας Σκλαβούνης (16),
Ηλίας Παναγούλης (17), Γεράσιμος Αμίτσης (18 - οπαδός της
ΑΕΚ), Γιάννης Κανελλόπουλος (18), Σπύρος Λεωνιδάκης (18),
Γιάννης Σπηλιόπουλος (19), Νίκος Φίλος (19), Γιάννης
Διαλυνάς (20), Βασίλης Μάχας (20), Ευστράτιος
Πούπος (20), Μιχάλης Κωστόπουλος (21), Ζωγραφούλα
Χαϊρατίδου (23), Σπύρος Ανδριώτης (24), Κώστας
Καρανικόλας (26), Μιχάλης Μάρκου (27), Κώστας
Μπίλας (28), Αναστάσιος Πιτσόλης (30),
Αντώνης Κουρουπάκης (34), Χρήστος Χατζηγεωργίου (34),
Δημήτριος Αδαμόπουλος (40).

To κεiμενο που ακολουθεi εiναι γραμμένο απo
κάποιον που έζησε την τραγωδία της Θύρας 7.
Το πρωτοδιάβασα πέρισυ στο bam.gr,
όπου ο Μπάμπης Χριστόγλου το αναδημοσίευε
από το redhunters.gr.
Εγώ προσωπικά όταν το διάβασα δάκρυσα.
Αναδημοσιεύω κι εγώ ένα απόσπασμα
σαν ύστατο φόρο τιμής στους 21 φιλάθλους
(ανάμεσα στους οποίους και ένας της ΑΕΚ)
που έχασαν τη ζωή τους την Κυριακή 8/2/1981
στη Θύρα 7 (και που τελικά κανείς υπεύθυνος
δεν πλήρωσε για τα όσα συνέβησαν εκείνη την
Κυριακή)...

«Πάμε ρε! Πάμεεεεεε!!!»

«Που πάνε όλοι, ρε Σπύρο, που να πάμε;»

«Πάμε ρε σου λέω, πάμε να τους βρούμε ρεεεεε!
Τα αγόρια μας, τους άρχοντες μας, πάμε που σου λέω!
»

Κάτσε ρε Σπύρο, δεν τελείωσε,
ένα λεπτό έχει ακόμα, κάτσε...

Που να ακούσει... «Γαλάκο, σου ‘ρχομαι!», φώναζε.
Άρχισε να τρέχει προς την έξοδο μαζί με τόσους άλλους.
Τρέχαμε όλοι μαζί, με το μάτι να γυαλίζει από χαρά και
περηφάνια. Κοντά στο πρώτο σκαλί, πήγα να τον πιάσω.
«Μη χαθούμε, ρε!», του φώναζα.
Λίγο πριν το πρώτο σκαλί τον είδα, ξαφνικά, να
χάνεται, να πέφτει... Να πέφτουν όλοι από πάνω του,
ο ένας μετά τον άλλον, με φόρα, με ορμή.
Παντού φωνές, κραυγές, σπαραχτικές κραυγές...

«Ρεεεεεεεεεεεε! Ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!», φώναζα.
«Σταματήστε, πέσαμε ρεεεεε!!!».

Η φωνή μου ένα τίποτα μέσα στον όχλο, όλοι τρέχανε όλο
και πιο πολύ, χωρίς να ξέρουν ότι από κάτω βρίσκεται κόσμος.
«Ανοίξτε Ρεεεεεεεε!!! Ανοίξτε καθάρματα τις πόρτες!!!
Ανοίξτε, γαμώ το στανιό μου...ΣΠΥΡΟΟΟΟΟΟ,
που είσαι Ρεεεεεε...ανοίξτε μαλάκες!!!
Μηηηηηηη, μην τρέχετε, είμαστε κάτω ρεεεεεεε!!!
»...

Λόγια, οδύνης λόγια χαραγμένα σαν από κοφτερή λεπίδα
πάνω στην καρδιά μου. Είχαν πέσει από πάνω μου παιδιά
και από κάτω μου άλλα να φωνάζουν σπαρακτικά.
Μετά από κάποια ώρα, κατάφερα να σηκωθώ, ενώ ακόμα
παλικάρια, το ένα μετά το άλλο, έπεφταν κάτω στις
σκάλες…
Βλέπω, μέσα στο χαλασμό, τον Σπύρο σφηνωμένο στη γωνία
της πόρτας. Ένα κουβάρι να φωνάζει:
«Ααααααααααααα το κεφάλι μου, το κεφαλάκι μουυυυυυ...'.
Πήγα κοντά του. Του έβγαλα το κεφάλι μέσα από το κάγκελο.
Ήταν σαν ένα ξένο σώμα πάνω του, δεν το αισθανόταν.
Βρήκαμε ένα άνοιγμα, μια τρύπα που προσπάθησαν να
ανοίξουν στην πόρτα. Βγήκαμε έξω. Έσυρα σαν τσουβάλι τον
Σπύρο στον περίβολο της θύρας, και τον πήρα στην αγκαλιά
μου. Δεν ένιωθε τίποτα πάνω του. Του στερέωσα το κεφάλι
στο τοίχο. Έβαλα τα κλάματα.. Δεν θα μπορούσε να τον
αναγνωρίσει ούτε η μανά του έτσι όπως ήταν...

«Σπύρο...μίλα ρε φίλε, ΜΙΛΑΑΑΑ!!!»

«Πονάω...το κεφάλι μου...πονάω…τι γίνεται;...Tι έγινε;
...Πονάω Μανωλιό. Πονάωωωωωω...
»

«Σώπα, σώπα. Έρχονται ρε, έρχονται.
Θα σε φτιάξουν ρε, μη μιλάς...σώπα...
»

«Γιατί φωνάζουν; Τι γίνεται ρε Mανωλιό.
Τι γίνεται, τι μας κάνανε.
»

«Τίποτα, σταμάτα αγόρι μου, έρχονται».

Τον αφήνω, πάω προς την είσοδο να βοηθήσω.
Περνάω το χέρι μου μέσα από την τρύπα, 10 άτομα το
αρπάζουν. Προσπαθούσαν να γλιτώσουν, να βγουν.
Δεν μπορούσα να πιάσω κανέναν. Έπιανα ένα χέρι,
αλλά ήταν αδύνατον να ξεχωρίσω το υπόλοιπο σώμα.
Μια μάζα όλα, χέρια, πόδια, μυαλά, όλα ένα...
Έξω από την είσοδο κόσμος να τρέχει να βοηθήσει,
πανικός κραυγές, κραυγές που σου έκαιγαν την ψυχή.
Όλα μια κόλαση…

Τα πρώτα ασθενοφόρα έφτασαν. Έτρεξα στον Σπύρο.

«Σπύρακλα, έλα φτάσανε, έλα πάμε στο γιατρό, πάμε!
Ακούς; θα σε πάρω αγκαλιά να σε πάω μέχρι εκεί, ακούς;
... Κάνε υπομονή ήρθαν.
»Δεν μιλούσε.
Τα μάτια του τρεμόπαιζαν κλειστά, δεν μίλαγε,
δεν κουνιόταν. Τα έχασα...

«Όχι ρε! Όχι...Σπύρο, κάνε κουράγιο, ήρθανε ρε. Έλα, και
θα σου φέρω τον Γαλάκο να σε δει, ακούς;...
ακούς Σπύρο μου;...έλα πάμε, πάμε αγόρι μου, πάμε...
»
Τον παίρνω στην αγκαλιά μου. Το κεφάλι του κρεμότανε
κάτω. Τον πάω στο πρώτο ασθενοφόρο που είδα μπροστά μου,
είχαν μέσα αλλά δυο παιδιά.
«Πάρτε τον, πάρτε τον σας παρακαλώ.
Δεν μιλάει, δεν σαλεύει, πάρτε τον!
»
«Στο δίπλα, είναι άδειο. Στο δίπλα...»μου λέει ο νοσοκόμος.
Πάω δίπλα, τον παίρνει ένας γιατρός, τον βάζουν στο φορείο,
του περνάνε ορούς και τη μάσκα οξυγόνου και στο τέλος του
φοράνε ένα κολάρο στο λαιμό. Μπαίνουμε μέσα και
κατευθυνόμαστε προς το Τζάνειο. Στη διαδρομή, ο νοσοκόμος
του μέτραγε την πίεση και του έκανε συνέχεια ενέσεις.

«Γιατρέ τι...τι γίνεται, πες μου...πες, ζει; Θα γίνει καλά;
Πες μου, σε παρακαλώ, είμαι φίλος του, πες μου!
»

«Πρέπει να έχει σπάσει το λαιμό του, δύσκολα...θα δούμε...»

«Όχι ..όχι ρε Σπύρο, μη μου το κανείς αυτό, όχι...

Ήταν το τέλος μιας ζωής, μόλις 18 χρόνων.
Μιας ζωής που μου χάρισε πολλά και μου πήρε αλλά
τόσα. Ήταν ο φίλος μου, ο αδερφός, ένα κομμάτι από
τη ζωή μου, από την ψυχή μου.
Ο άνθρωπός μου, ο ΣΠΥΡΑΚΛΑΣ.

Ημερομηνία θανάτου: 8/2/81, Ώρα θανάτου: 20:30

Μπορεί να βαριέμαι αλλά δεν ξεχνώ!

Φιλιά σε όλους

19 σχόλια:

NOSTOS είπε...

Αγγελικη με γυρισες χρονια πισω με α συναισθηματα..συναισθηματα λυπης και αηδιας και αγανακτησηςμαζι για το ελληνικο ποδοσφαιρο..και για τοπως εγινε το κακο εκεινη την ημερα..Θυμαμαι ημουν στην διπλανη θυρα στην 8 με κατι φιλους ολυμπιακους και αεκτζηδες μαζι αλλα εφυγα νωρις τουλαχιστον 15 λεπτα πριν τελειωσει ο αγωνας για μενα και για την ομαδα μου την ΑΕΚ ο αγωνας ειχε ηδη κριθει..πιο νωρις..τη σημασια εχουν ομως οι ομαδες τα χρωματα αν ειναι κοκκινο η κιτρινο η νικη.. η ηττα .. το αποτελεσμα οταν χανονται αδικα τοσοι ανθρωπο στο βωμο βρωμικων συμφεροντων οπως εχει εξελιχθει το ποπδοσφαιρο σημερα..στα λεω αυτα ενω την ιδια στιγμη εξακολουθω θες απο μαζοχισμο θες απο βλακεια να εξακολουθω να πηγαινω στο γηπεδο και να βλεπω την ομαδα μου συντηρωντας εστω και αθελα μου αυτο το ωρωμικο συστημα..οπως και να εχει ομως οταν χανονται αδικα αθωες ψυχες αφηνουμε τους εγωισμους και τους οπαδισμους στην ακρη..τιμη στα παλληκαρια που χαθηκαν τοσο ξαφνικα και αδικα απο την βλακεια την ανικανοτητα και τγην ελλειματικη συμπεριφορα καποιων.καποιων..

D.Angel είπε...

Καλέ μου φίλε NOSTOS με πρόλαβες!
Πάνω που θα γραφα ότι δεν θέλω να απαντήσω σε σχόλια στο συγκεκριμένο ποστ!
Ποτέ δεν αναφέρομαι στο ποδόσφαιρο ή στην ομάδα μου εδώ μέσα! Εχω σταματήσει να πηγαίνω γήπεδο από τότε που χάσαμε απ την Γιούβε με το γκολ του Κόντε κλαψ σνιφ....
Πάνε καμιά δεκαριά χρόνια από τότε!
Τι σημασία έχει όμως; Τι σημασία έχει αν είσαι ΑΕΚ, αν είμαι ΓΑΥΡΟΣ αν είναι ΠΑΟ κλπ;;;;;
Σημασία έχει ο άδικος χαμός των παιδιών
αυτών!

Εις μνήμην λοιπόν αυτό το ποστ!
Τους ανήκει!
Χωρίς άλλο σχόλιο από μέρους μου!
Σ ευχαριστώ που πέρασες
Ευχαριστώ και όσους θα περάσουν

Φιλιά σε όλους

ΦΟΥΛΗ είπε...

Στη μνήμη τους φιλενάδα,μπράβο για το ποστ...

Astrofegia είπε...

Δεν ήμουν ούτε καν πέντε χρονών όταν συνέβη η τραγωδία αυτή... ίσα που άρχιζα να ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο...έμαθα όμως και η απώλεια των αδικοχαμένων "μπόλιασαν" τη σάρκα και το αίμα μου.
Την ταινία αυτή που αποσπάσματα είχες στο τελευταίο βίντεο την έχω δει 2 φορές, όταν άρχισα να καταλαβαίνω τα πράγματα...Έκτοκτε η tv δεν την έχει ξαναδείξει.
Κάθε χρόνο αυτή η μέρα με γεμίζει θλίψη και ρίγος...νομίζω πως ζω ξανά πράγματα που δεν έζησα...
Όσες φορές ακούω από τις εξέδρες του Καραϊσκάκη το "αδέλφια, ζήτε εσείς μα οδηγείτε"...νοιώθω ότι δονείται το σύμπαν! Η συγκίνησή μου και το δάκρυ είναι έκδηλα...
Δεν υπάρχει πιο συγκλονιστική φράση από αυτό το σύνθημα!
Δεν έχω άλλα λόγια....

you may say i'm a dreamer.. είπε...

Ασχολίαστο Αγγελική μου!
Ο Θεός να δίνει δύναμη και κουραγιό στις οικογένειές τους

Ρίκη Ματαλλιωτάκη είπε...

....................

ΝΑΝΤΙΑ είπε...

...........
...........
...........

BloG-_o_-SatIRuS είπε...

Οσα χρόνια κι αν περάσουν δεν μπορούν να μειώσουν την τραγικότητα του γεγονότος.
Η χειρότερη νίκη στην ιστορία της ομάδας...
Καλύτερα να τρώγαμε 16 γκολ και να ζούσαν τα παιδιά...

AERIKO είπε...

Θλίψη για αυτες τις ψυχουλες που χάθηκαν αδικα και Οργη κατα παντός υπευθύνου.Μα κατα παντός όμως....

Ο φανατισμος είναι μέθοδος που καλλιεργείται στυγνά για διαφορους λόγους η ψυχες ομως δεν εχουν χρωμα..

ας μη βάζει κανεις μας αυτογκολ στη ζωη του..το να χανονται ζωες μ αυτο τον τροπο ειναι αδιανόητο.Αυτες ειναι μνημες που πρεπει να μας κανουν πιο συνειδητοποιημενους ανθρωπους και πολιτες ...η λήθη εδω είναι εγκλημα.

Καλημέρες άπειρες.!!!

Bitch είπε...

Τι σχόλιο να αφήσει κανείς εδώ..
Λυπάμαι για τα παιδιά και της οικογένειες.
Η ζωή έχει σταματήσει και από της δυο μεριές..

50fm είπε...

Πως να ξεχαστούν αυτά...
Καλημέρα γλυκιά μου!

Iανος είπε...

Αθανατα τα αδερφια που χαθηκαν αδικα απο μια κλειστη πορτα...Τα ουρλιαχτά και οι κραυγές απελπισίας δεν πρόκειται να ξεχαστούν ποτέ και από κανέναν. Ούτε επίσης πως οι ευθύνες δεν επιρρίφθηκαν σε κανέναν. Λίγο μετά τις 17.00, είχε συμβεί κάτι αναπάντεχο, είχε συμβεί κάτι το οποίο μπορούσε να αποφευχθεί. Οι κλειστές πόρτες οδήγησαν 21 άτομα στον θάνατο και το υπέροχο αυτό απόγευμα, μετατράπηκε σε εφιάλτη.Αιωνία η μνήμη τους...

ΚΑΛΥΨΩ είπε...

Αγγελικη......
ημουν πολυ μικρη μα ακομα θυμαμαι..
χωρις να εχω καποιον γνωστο η φιλο θυμα..
μα θυμαμαι τον πονο εκεινης της μερας


καλησπερα!

ΞΗΜΕΡΑΚΗΣ ΦΑΝΗΣ είπε...

Τα λόγια δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα στα παιδιά που χάθηκαν τόσο άδικα. Ο πόνος των δικών τους ανθρώπων δεν μπορεί με τίποτα να γίνει και δικός μας, κανένας δεν μπορεί να τους νοιώσει.
Τόσα χρόνια κανένας δεν έφτεγε για να πληρώσει, τόσα νέα παιδιά χάθηκαν με αυτό τον τρόπο.
Το καλύτερο μνημόσυνο για τα παιδιά αυτά είναι όχι μόνο να μην ξεχαστούν αλλά και η προσπάθεια μας για ένα κόσμο καλύτερο χωρίς βία χωρίς προκαταλήψεις και φανατισμούς.

zoyzoy είπε...

Πολύ συγκλονιστικό κοπέλα μου το κείμενο!
Ολοι θυμόμαστε με πικρία εκείνη την ημέρα χωρίς να'χουμε ιδιαίτερες μνήμες αλλά από δω και πέρα αυτή η μαρτυρία θα μείνει χαραγμένη μέσα μου.
Δεν ξέρω αν ζούσα τέτοια εμπειρία αλλά δεν θα'θελα να ξαναδώ ποδόσφαιρο ή ν'ακούσω αθλητικά γιατί βλέπεις πόσο άδοξα είναι όλα αυτά μπροστά απ'τις ζωές νέων παιδιών.

Καλό βράδυ με φιλιά θαλασσινα!

Vangel Greko είπε...

Δε χρειάζονται πολλά λόγια...

Το διάβασα και βράδυ και άσε...

Η ψυχή μένει ζωντανή στη σκέψη όλων..

Τα σέβη μου...

D.Angel είπε...

Σας ευχαριστώ πολύ όλους
Καλό Σ/Κ εύχομαι
Φιλιά

Velvet είπε...

"Μπορεί να βαριέμαι αλλά δεν ξεχνώ!"

Αχ βρε Αγγελικη
...

D.Angel είπε...

..........
Σ ευχαριστώ πολύ!
Καλό Σ/Κ να χεις!